С любовта
Отдавна вече аз съм изморен -
да бъда млад отново да живея.
Есента обагри клоните по мен
капят побелелите коси от нея!
Любовта бе за мене господарка.
Слуга в краката ѝ; роб дори ѝ бях!
Покорен от целувката ѝ жарка
ведно с нея под една ръка вървях!
Отдавна вече страдам изморен
да бъда млад – отново да живея.
Но идва плаващ спомен удивен –
на морето двамата, живеем с нея!
В. Софин на И. Б. 28.05.2025год.
Няма коментари:
Публикуване на коментар