Светлината на върха
Облаци виснали над планините
подпират чела сред скалите стари,
които заедно като обични другари
все още дишат въздуха на дните!
Показни мълнии светнали очите
борят с грохот мокрите върхари,
които в ужас обзети от кошмари
ронят сълзи в помощ на скалите!
Болката в гърдите тихо се разтяга
сърцето за любов още се измъчва.
Светлината, която то сега излъчва
е за върха, който с обич ми помага!
В. Софин 27.08.2028год.
Няма коментари:
Публикуване на коментар